Er zijn van die routes waarbij je halverwege denkt: dit hadden we veel eerder moeten doen. De Grote Meren van Europa zijn zo’n route. Misschien klinkt het niet meteen zo sexy als de kustweg langs de Amalfi of een rondje door de Schotse Highlands — maar geloof ons, zodra je die eerste bochtige bergweg afdaalt richting een diepblauw meer, ben je om. Volledig. En dan wil je nooit meer stoppen.
Wat zijn de Grote Meren van Europa eigenlijk?
Even een kleine les aardrijkskunde, want dat hoort erbij als je echt begrijpt waarom deze route zo bijzonder is. Europa heeft een indrukwekkende collectie meren — van de Scandinavische fjordmeren tot de diepe alpiene waterbekkens in Zwitserland, Italië en Oostenrijk. Sommige zijn gevormd door gletsjers, andere door tektonische activiteit. Elk meer heeft zijn eigen karakter, kleur en omgeving.
Neem het Gardameer in Noord-Italië. Of het Meer van Genève aan de Zwitsers-Franse grens. Of het Bodenmeer, dat drie landen tegelijk raakt. Ze liggen allemaal op rijafstand van Nederland — en toch voelen ze aan als een andere wereld. Dat is precies de magie. Je rijdt weg uit de polders en een dag later sta je aan de oever van iets dat je adem inhoudt.
Ken je dat gevoel? Dat je uit de auto stapt, rondkijkt en gewoon even niks zegt? Dat is wat deze meren met je doen.
De route uitstippelen: waar begin je?
Hier wordt het leuk. Want er is geen vaste volgorde — dit is een roadtrip die je zelf mag tekenen. Wij beginnen onze favoriete versie van deze route in Basel, vlak bij de grens met Duitsland en Zwitserland. Vanuit Nederland is dat een comfortabele rijdag, zeker als je de drukte op de A2 weet te omzeilen. Tip: neem de avondrit. Minder verkeersdrukte, en je arriveert fris in Basel voor de nacht.
Vanuit Basel kun je kiezen. Ga je eerst naar het Bodenmeer, dan sla je rechtsaf richting Konstanz. Kies je voor het Vierwoudstrekenmeer, dan rijd je de bergen in. Wij kiezen altijd voor het Vierwoudstrekenmeer als aftrap, omdat de weg ernaartoe al een belevenis is. Smalle wegen, bochten die je bijrijder doen graaien naar het dashboard, en uitzichten die je niet verwacht.
Daarna is de volgorde min of meer logisch: Bodenmeer, door Vorarlberg naar het Arlbergpas, afdalen naar het Achensee in Tirol, en dan — als je nog tijd en energie hebt — door naar het Gardameer. Dat is de klapper aan het einde. De beloning voor alle kilometers.
Bodenmeer: drie landen, één meer
Het Bodenmeer is eigenlijk een beetje de underdog van deze route. Het ligt zo dicht bij Nederland dat veel mensen er al eens langs zijn gereden zonder er echt bij stil te staan. Maar doe dat niet. Stop. Stap uit. Rijd de oever langs.
Wat het Bodenmeer bijzonder maakt, is de combinatie van rust en levendigheid. Aan de Duitse kant heb je plaatsen als Konstanz en Lindau — gezellig, historisch, met een terrasje aan het water waar je uren kunt zitten. Aan de Zwitserse kant is het iets rustiger, met kleinere dorpjes en uitzicht op de Alpen op heldere dagen. En dan is er nog Bregenz, aan de Oostenrijkse kant, met zijn beroemde openluchttheater op het meer.
Wij reden een keer de hele oever rond. Dat klinkt als een omweg, maar het was de beste beslissing van de trip. Elke kilometer geeft een ander perspectief op hetzelfde water. En ergens halverwege realiseer je je dat je drie landen hebt aangedaan zonder een grenspost te zien. Dat is Europa op zijn best.
De Alpenroutes: hier gaat je hart sneller kloppen
Oké, dit is het gedeelte waar wij écht enthousiast van worden. De Alpenroutes tussen de meren zijn niet zomaar verbindingswegen — ze zijn de rit zelf. Passes als de Arlberg, de Brenner of de kleinere, minder bekende wegen door Vorarlberg en Tirol zijn precies waarom we rijden in plaats van vliegen.
Volgens een uitgebreid artikel op Wikipedia zijn de Alpen het grootste aaneengesloten bergmassief van Europa, met meer dan 1.200 toppen boven de 2.000 meter. Dat klinkt als droge informatie, maar op het moment dat je zelf over zo’n pas rijdt — met sneeuwtoppen aan beide kanten en een dal dat zich honderden meters onder je ontvouwt — snap je precies wat die getallen betekenen.
De Arlbergpas is onze favoriet. Niet de drukste, niet de hoogste, maar wel een van de mooiste. De weg is goed onderhouden, de bochten zijn breed genoeg om comfortabel te rijden, en halverwege is er een kleine parkeerplaats met een uitzicht dat je telefoon niet kan vangen. Probeer het toch. En daarna kijk je naar de foto en gooi je hem weg, omdat hij er niks van doet.
Tip voor de bijrijder: zorg dat je de kaart even wegdoet op deze stukken. Kijk gewoon. Geniet. De navigatie kan wachten.
Achensee en Tirol: het stille juweel
Na het spektakel van de Arlberg is het Achensee een welkome verrassing. Dit meer ligt in een dal in Tirol, omringd door beboste hellingen en kalkstenen rotswanden. Het is minder bekend dan het Gardameer of het Bodenmeer, maar juist daardoor voelt het als een geheim dat je met een select groepje deelt.
Het water is heldergroen. Echt heldergroen, alsof iemand er verf in heeft gegoten. Op rustige ochtenden — en die zijn er, als je vroeg genoeg vertrekt — ligt het meer er spiegelglad bij. Dan kun je de bergen erin zien weerspiegeld en vergeet je even dat je nog verder moet.
Rondom het meer zijn er kleine dorpjes waar de tijd een andere snelheid heeft. Pertisau is er één van. Een handjevol huizen, een kerkje, een terras. Geen drukte, geen toeristenmassa’s. Gewoon rust. En dat is soms precies wat een roadtrip nodig heeft — een moment waarop je niet rijdt, maar gewoon bent.
Wij eten hier altijd Tiroler Gröstl. Aardappels, spek, ui, ei. Simpel, zwaar, perfect na een dag rijden. Je bijrijder zal je dankbaar zijn.
Gardameer: het grote finale
Dan. Het Gardameer. De afslager die je al de hele route in gedachten had. Je daalt af uit de bergen, de lucht wordt zachter, de vegetatie verandert — opeens zie je olijfbomen en cipressen. En dan, om een bocht, ligt het daar. Groot. Blauw. Eindeloos.
Het Gardameer is het grootste meer van Italië en trekt elk jaar enorm veel bezoekers. Dat weten we. En toch is het niet erg. Want het meer is groot genoeg om de drukte op te slokken. Rijd naar de noordkant, richting Riva del Garda of Torbole — daar is het iets rustiger dan aan de zuidkant, en de wind maakt het aangenamer in de warmere maanden.
Wat we altijd doen: één dag gewoon rijden langs de oever. Van noord naar zuid, of andersom. Stoppen waar het mooi is, doorrijden als het tegenvalt. Limone sul Garda is een stop die we nooit overslaan — een dorp dat letterlijk aan de rotswand hangt, met citroenteelten en nauwe straatjes. De parkeerplaatsen zijn er een ramp, maar dat hoort erbij.
Ken je dat gevoel dat je ergens bent en denkt: hier wil ik ooit terugkomen? Het Gardameer is zo’n plek. Altijd weer.
Praktische tips voor deze route
Goed, genoeg gedroomd. Laten we ook even praktisch zijn, want dat hoort bij een goede roadtrip-voorbereiding.
- Beste reistijd: Mei, juni en september zijn ideaal. Juli en augustus zijn druk — erg druk — en de warmte kan op de bergpassen soms voor ongemak zorgen.
- Tolwegen: Zwitserland werkt met een vignet (te koop bij de grens of online), Oostenrijk ook. Italië heeft tolwegen op de snelwegen. Reken dit mee in je budget.
- Accommodatie: Boek vroeg als je in het hoogseizoen gaat. De kleine dorpjes rondom de meren zijn populair en raken snel vol.
- Brandstof: In Zwitserland is benzine duurder dan in Nederland. Tank vol in Duitsland of Oostenrijk als je kunt.
- Navigatie: Gebruik een offline kaart of een goede navigatie-app. Mobiel bereik in de bergpassen is wisselvallig — precies op het moment dat je een afslag mist, valt het signaal weg. Klassiek.
- Snelheid: Neem de tijd. Serieus. Plan geen 500 kilometer per dag. Deze route vraagt om pauzes, omwegen en spontane stops.
En nog één ding: rijd ook ‘s avonds een stukje. De meren bij zonsondergang zijn iets wat geen foto kan vastleggen. Dat moet je zelf zien.
Tot slot
De Grote Meren van Europa zijn geen route voor mensen die van A naar B willen. Het is een route voor mensen die begrijpen dat de weg zelf het doel is. Dat een afslag missen soms de beste ontdekking oplevert. Dat een onverwachte stop aan een onbekend meer je dag kan maken.
Wij van TomTomClub rijden deze route met regelmaat — en elke keer vinden we iets nieuws. Een dorpje dat we eerder oversloegen. Een uitzichtpunt dat niet op de kaart stond. Een terrasje met de beste espresso die je ooit hebt gedronken.
Dus: waar ga jij naartoe? Als je nog twijfelt, weet je nu in ieder geval welke kant je op moet rijden. Richting het blauw. Richting de bergen. Richting die ene bocht die alles verandert.